یازده بار جهان گوشهء زندان کم نیست
کنج زندان بلا گریهء باران کم نیست

سامرائی شده ام ، راه گدایی بلدم
لقمه نانی بده از دست شما نان کم نیست

قسمت کعبه نشد تا که طوافت بکند
بر دل کعبه همین داغ فراوان کم نیست

یازده بار به جای تو به مشهد رفتم
بپذیرش به خدا حج فقیران کم نیست

زخم دندان تو و جام پر از خون آبه
ماجرائی است که در ایل تو چندان کم نیست

بوسهء جام به لب های تو یعنی این بار
خیزران نیست ولی روضهء دندان کم نیست

از همان دم پسر کوچکتان باران شد
تاهمین لحظه که خون گریه ء باران کم نیست

در بقیع حرمت با دل خون می گفتم
که مگر داغ همان مرقد ویران کم نیست

سید حمیدرضا برقعی

امروز آخرین امتحان این ترم رو هم دادم

۲۶ بهمن کنکور ارشد داریم

از تمام کسانی که این پست رو می خونن شدیداْ

التماس دعا داریم...

"سلامی چو بوی خوش آشنایی"

به سیمین و نادر ز بعد جدایی!!

برو زود اُسکار ما را بیاور

دلم خون شد از غصه "اصغر"، کجایی؟!!

..........................................

از زبان اصغر فرهادی خطاب به جایزه اسکار:

"بیا بیا که مرا طاقت جدایی نیست"

که گفته است  که من نادرم شما سیمین!

شعر از سعید سلیمانپور

به بهانه دل نوشت بالا ، به سراغ گلزار شهدای مدفون در دانشگاه های سراسر کشور رفته ایم:

مرقد شهداي گمنام دانشگاه شريف:

مرقد شهدای گمنام دانشگاه تربیت معلم...؟؟؟:

البته بقیه عکس ها در ادامه مطلب آمده است

به نقل از خبرنامه دانشجویان ایران

زنده نگه داشتن یاد شهدا کمتر از شهادت نیست...

آخه خدا میگه : "و فدیناه بذبح عظیم"...

اما وقتی که حضرت زینب(س) در گودال قتلگاه وارد میشه دست میندازه زیر جسد امام(ع) رو می کنه به آسمان و میفرماید: "اللهم تقبل منا هذا القليل"

آخه چقدر علم و حلم و بصیرت باید باشه که توی اون شرایط اینجوری با خدا صحبت کنی؟

 انت عالمة غیر معلمة وفهمة غیر مفهمة

میلاد عرفان پور

بیاین امشب دلمونو جارو کنیم، آخه شاید فردا آقا بیاد...

چوب را آب فرو می نبرد دانی چیست

شرمش آید زفرو بردن پرورده ی خویش

..................................................

حال  پروردگار  باپروده هایی روسیاه وعاصی چون من وتو چه خواهد کرد.....؟

نمی دانم .....

فقط خوب می دانم که در قیاس آب -که خود پرورده ی پرورده ی من وتوست- با یگانه پرورنده ی خاکیان و

افلاکیان کلاه از سر طفل عقل فرو می افتد....

به نقل از وبلاگ هنوز ادامه دارد...

درد را از هر طرف بخواني درد است دريغ از درمان که عکسش نامرد است...

بیست و ششم بهمن 1364 در فاو ـ پایگاه موشکی عراق. 5 روز از عملیات عظیم آبی ـ خاکی «والفجر8» سپری می‌شد، تا آن لحظه دو مرحله از عملیات با موفقیت انجام گرفته بود. صدام که تصور نمی‌کرد به این راحتی بتواند بندر حساس و سوق‌الجیشی فاو را از دست بدهد، یکی از زبده‌ترین فرماندهانش را مأمور ‌کرد تا نیروهای ایرانی را از فاو بیرون کرده و آنها را درون آب‌های اروند بریزند.

سرلشکر زرهی ستاد «ماهر عبدالرشید» گوش تا گوش جاده فاو ـ‌ ام‌القصر را با تانک‌های پیشرفته تی ـ 72 آرایش داده و درصدد بود تا با یک حمله گاز انبری، شهر فاو را پس بگیرد؛ تعداد تانک‌ها آن‌قدر زیاد بود که نگرانی را به اردوی فرماندهان خودی سرازیر می‌کرد.

دشمن پاتک سنگین خودش را شروع ‌کرد. هواپیماهای جنگنده و هلی‌کوپترهای توپدارش از هوا، تانک و نفربرهایش از زمین و توپ‌های سهمگین‌اش از دورترها همه اطراف و مواضع ایرانی‌ها و حتی عقبه آنها را هدف قرار ‌داده بود. هر کس هر کاری از او برمی‌آمد، انجام می‌داد تا جلوی پیشروی دشمن گرفته شود.

شرایط آنقدر سخت بود که شهید «سیدمحمدرضا دستواره» جانشین لشکر 27 محمد رسول‌الله(ص) هم آر.پی.جی به دست به شکار تانک‌ها می‌رفت. فشار دشمن زیاد بود و همین باعث افت روحیه نیروها می‌شد. باید برای تقویت روحیه‌های بچه‌ها کاری انجام داده می‌شد، اما چه کاری؟!
 
به راستی در این شرایط که از زمین و آسمان گلوله و موشک می‌بارید چه کاری می‌شد، انجام داد؟ که ناگاه او از راه ‌رسید. با همان پاترول فکسنی‌ و بلندگویی که بر بام آن قرار گرفته بود. حاج‌بخشی می‌آید با سربندی بر سر و گلاب‌پاش بزرگی بر دوش و عطر و بسته‌ شکلاتی در دست. هنوز از راه نرسیده شعار ‌داد «کی خسته است؟» و صداهایی که از حلقوم تشنه بچه‌ها بیرون می‌آمد و در پاسخ او فریاد می‌زدند «دشمن!».
 ـ کی بریده؟
ـ آمریکا
ـ کجا می‌رید؟
با این شعار حاج بخشی، لبخند بر لبان خشکیده بچه‌ها می‌نشیند و همگی، با یک صدا فریاد می‌زدند
-کربلا
- منم ببرید
- جا نداریم!
و او با شکلک درآوردن مثلاً به بچه‌ها اعتراض می‌کند. ساعتی بعد پاتک دشمن دفع می‌شود و نیروها و تانک‌های عراقی مجبور به عقب‌نشینی می‌شوند.

باران اشک هاشون

نماز آیات دارد ....

پس اگر رانی هلو بدن استکبار جهانی مراقب خودش باشه

خرج بودجه ی فرهنگی دانشگاه در ساده ترین روش های  پیش پاافتاده ی فرهنگی و دادن پز بیخودی توسط معاونت فرهنگی دانشگاه باعث شد کمی افشا گری کنم.

وقتی آقایان برای نماز خوان کردن دانشجویان بی حساب بیت المال را ریخت و پاش میکنند و بازخورد مسابقه ی ۲۰۰۰نفریشان یک صف به نمازگزاران مسجد دانشگاه اضافه نمیکند چه تفسیری میتوان داشت؟

وقتی از بین اساتید و مسوولین دانشگاه کمتر از انگشتان دو دست در نماز جماعت شرکت میکنند چقدر این جور برگزاری مسابقات را موفق میدانید؟

فقط از ترس گزارش دادن به مافوقتان و یا چماق کردن این برنامه و زدن بر سر تشکل های دانشجویی و بچه های فعال آیا نیتی دیگری داشتند؟

نمی دانم در سر این مدیر و معاون فرهنگی دانشگاه چه میگذرد؟

در برنامه ی تحول بنیادی حجابشان در دانشگاه اساسا هیچ تحولی ندیدیم .تازه اولین مسائل امربه معروف و نهی از منکر در برخورد آقایان مسوول رعایت نمی شد.علنا در جمع به دختران دانشجو گفته میشد حجابت را درست کن.حالا شما خودتان قضاوت کنید آقایانی که با لحن نامناسب در حضور چند پسر به خاطر چند تار مو دختر دانشجویی را نصیحت میکنند چگونه داعیه تحول دارند؟

در قضیه ی نماز و مسابقه ی اسرار نماز هم شاهد همین رویه بودیم .اگر به آقایان هم تذکر دهیم متهم به اسلام طالبانب میشویم.تازه به اشکالات فرهنگی اجرای برنامه ی  اهدای جوائز و مراسم اختتامیه این مسابقه هم نپرداختم.(تو خود حدیث مفصل بخوان ازاین مجمل)

خلاصه آقایان اینطور نمی شود کار فرهنگی کرد.سوراخ دعا را گم کرده اید.

مقوله ی فرهنگ در دانشگاه بسیار پیچیده تر است.اگر پاسخ گوی مسوولیتان در آخرت هستید کمی به رای دیگران اهمیت دهید.

بنقل از وبلاگ جریده عالم 

بقیه در ادامه مطلب

حتما ببینید!!!

حالا این کم فروش می تونه کاسب در مغازه باشه

می تونه کارمند اداره باشه

می تونه ملت باشند در حق انقلاب

می تونه مسئول باشه در حق ملت

خیلی موارد می تونه باشه

من جزء کدوم دسته هستم ؟